CNT - Wouter Ligtenberg

19 maart 2019 ... min. Luister

Tot ziens!

Ik ben elke dag blij dat ik niet voor de comfortabele weg heb gekozen

Bijna twee jaar heb ik met veel plezier mijn belevenissen als IT trainee gedeeld. Ik werk alweer geruime tijd in mijn vaste functie in Manilla en het is nu tijd om het stokje door te geven.

Twee jaar geleden had ik had niet verwacht dat ik zou zijn waar ik nu ben. Als iemand me toen had gezegd: jij gaat voor ING naar de Filipijnen en blijft daar langere tijd werken, had ik ze waarschijnlijk voor gek verkaard. Toen ik koos voor ING had ik al een eigen bedrijf gehad, er lag een aanbod om te promoveren en een innovatieve start-up wilde me hebben. De hele wereld lag open, inclusief de wereld van ING. Maar of ik het geduld op zou kunnen brengen om een paar jaar achtereen bij één bedrijf te werken? Een groot bedrijf bovendien waar je onherroepelijk te maken krijgt bureaucratie en politiek, en zaken die niet zo snel gaan als je zou willen? Ik weet nu dat ik geen betere keus had kunnen maken. Ik heb zóveel geleerd de afgelopen twee jaar. In mijn vak als engineer, maar zeker ook op persoonlijk vlak. De grootste verandering? Ik heb geleerd geduldiger te zijn. Niet binnen een halve dag resultaat te willen. Om rustiger met mensen om te gaan en me minder druk te maken om dingen die ik toch niet kan veranderen. Ik heb issues genoeg gehad. Vooral de overgang van werken in de super open omgeving in Nederland naar de gesloten en hierachische Aziatische werkcultuur, vergt soms best veel van me. Maar wat is het een mooi avontuur. Als ik het vergelijk met de banen van mede-afstudeerders, mag ik mijn handen dichtknijpen. Niet voor niets hebben meerderen me al gevraagd of ik niet een leuke plek voor ze weet bij ING J. Want ja, ik doe echt coole dingen. Van mijn hele jaargroep ben ik één van de twee die in het buitenland werken, terwijl bijna iedereen dat wilde. Ik heb het voor elkaar gekregen, al was het dan met de nodige struggles in het begin. Ik had ook voor de comfortabele weg kunnen kiezen maar ben elke dag blij dat ik dat niet heb gedaan.

Alleen het eigen baas zijn mis ik soms. Toen ik mijn game-ontwikkelbedrijf had, moest ik alle motivatie uit mezelf halen, maar besliste ik ook alles zelf. Ik heb best wel eens overwogen om weer voor mezelf te beginnen, maar kom dan toch altijd weer uit bij ING. Mijn werk is mega interessant en geeft me bergen energie. Van het trainee-zijn merk ik nu niet heel veel meer. Dat komt vooral omdat ik ver weg zit, dus de meetings, borrels en lunches met andere trainees mis. Maar het is ook omdat ik in mijn eerste vaste functie zit. Het eerste jaar met de twee rotaties is gewoon veel hectischer.

Ik vind het lekker zo. Ik zit op mijn plek in Manilla, weet steeds beter wat ik met mijn carrièrepad wil (toen ik begon met het traineeship had ik geen idee!) Nu ik allerlei takken van de bank heb gezien en de finance en corporate wereld steeds beter ken, wordt mijn toekomst helderder voor me. Ik blijf in elk geval zo lang mogelijk in het buitenland, dat bevalt me geweldig goed.

Bedankt voor het volgen van mijn blog en de leuke reacties. Heel veel plezier met de blogs van Claudio en Nikki, de nieuwe IT trainees. En wie weet tot ziens bij ING!

Over Wouter 

Wouter startte tijdens zijn HBO studie zijn eigen bedrijf in game development, en ontwikkelde het spel Sky Prison. Dat groeide uit tot serious business. Medio 2016 verkocht hij het, om zich te kunnen concentreren op een baan bij een werkgever. De opties voor het ondernemerschap houdt hij wel open voor later. Wouter is daarnaast heel actief in de de sportklimwereld. Hij klimt zelf al veertien jaar, zit in de website commissie van de Nederlandse Klimbond, in het bestuur van een klimvereniging en is betrokken bij vier andere verenigingen. Hij organiseert stunts, waarbij wordt getokkeld of abgeseilt van hoge gebouwen. Hij heeft zo goed als alle instructeursdiploma’s en volgt nu de opleiding om andere instructeurs op te kunnen leiden. Hij is zo vaak mogelijk in het buitenland om te kunnen klimmen.

Terug naar boven